ฝันลวงหรือทางลัด? เมื่อสาววัย 20 อยากเลี้ยงจระเข้หลังบ้านและมีเซเว่นหน้าบ้านสามสาขา

จริงๆ ก็ชอบเขียน ชอบเล่าเรื่องราว ชอบสังเกตคน สไตล์ผู้หญิงขี้สงสัยนิดๆ ขี้ฝันหน่อยๆ แล้วก็ชอบตั้งคำถามกับชีวิต ตัวเราอาจจะดูธรรมดา เรียนธรรมดา กินข้าวข้างทาง ขึ้นรถเมล์ฟรีไปเรียนทุกวัน แต่ในหัวเรามันเต็มไปด้วยโลกอีกใบที่แตกต่างออกไปจากความจริงโดยสิ้นเชิง โลกที่เรารวยมาก แบบมากถึงขั้นเปิดเซเว่นสามสาขาอยู่หน้าบ้านได้เลย แล้วก็มีบ่อจระเข้อยู่หลังบ้าน (ใครจะไปคิดว่านี่คือความฝันเนอะ 555) นี่แหละ เราอยากมาเล่าให้ฟังว่า ทำไมคนวัยเรา ถึงฝันใหญ่แบบนี้ แล้วเราคิดยังไงกับเรื่อง "อยากถูกหวย" และ "อยากเป็นเศรษฐี" ในแบบของเรา ต้องบอกก่อนว่า เราโตมากับครอบครัวชนชั้นกลางค่อนไปทางล่าง มีอะไรก็กินกันประหยัดๆ ใช้เท่าที่มี พ่อแม่ทำงานหนักมากเพื่อให้เราได้เรียนมหาลัยในกรุงเทพฯ ความรู้สึกของคนที่อยู่ในโลกของการดิ้นรนมาตลอดก็คือ... เมื่อไหร่ชีวิตจะสบายเสียที? เวลาเห็นคนรวยขับรถหรูผ่านตา หรือบ้านที่มีรั้วใหญ่ๆ หมาไซบีเรียนอยู่ในสวน เราก็มักจะคิดในใจว่า "เออ ถ้าเราเกิดมาเป็นแบบนั้นบ้างก็คงจะดีนะ" แต่พอไม่ได้เกิดมาในจุดนั้น มันก็เลยไม่แปลกที่เราจะหวังกับ "หวย" เหมือนเป็นทางลัดสู่ฝัน เราเคยพูดเล่นกับเพื่อนว่า ถ้าถูกหวยร้อยล้าน จะทำอะไรบ้าง แล้วมันก็หลุดมาเป็นภาพในหัวเลยว่า “อยากอยู่บ้านใหญ่ ขับรถไฟฟ้า หลังบ้านมีบ่อจระเข้ หน้าบ้านมี 7-11 สามสาขาติดกัน” ฟังดูเพ้อเจ้อใช่ไหม แต่ในความเพ้อ มันมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ มันคือความต้องการอิสรภาพ ต้องการความปลอดภัยทางการเงิน และต้องการรู้สึกว่าชีวิตนี้มัน "คุ้มค่า" บ้างไง เรารู้ว่าหลายคนมองว่าการหวังพึ่งหวยมันเป็นความงมงาย เป็นการไม่ยอมดิ้นรน แต่ในมุมมองของคนที่ไม่มีต้นทุนเลย ไม่ว่าจะเป็นทุนเงิน ทุนสังคม หรือแม้แต่ทุนการศึกษา การฝันว่าอยากถูกหวย มันไม่ใช่เรื่องน่าแปลก มันคือความหวังสุดท้ายที่เขาพอจะมีได้ ยิ่งในโลกที่เศรษฐกิจแย่ ค่าแรงไม่พอใช้ ค่าครองชีพสูงขึ้นทุกวัน และเราก็เห็นอยู่กับตาว่า คนที่ทำงานหนักที่สุดในสังคมกลับได้เงินน้อยที่สุด มันเลยทำให้คนจำนวนมากยอมเสีย 80 บาทไปซื้อความหวังไว้ก่อน เผื่อวันหนึ่งมันจะพลิกชีวิต เราคิดว่าความอยากรวยไม่ใช่เรื่องผิด มันเป็นธรรมชาติของมนุษย์ ทุกคนอยากมีชีวิตที่ดีขึ้น อยากให้พ่อแม่สบาย อยากไปเที่ยวญี่ปุ่น อยากซื้อไอโฟนรุ่นใหม่ อยากกินอาหารดีๆ แบบไม่ต้องดูราคาในเมนู คนวัยเรา 20 ปี อย่างเราและเพื่อนๆ หลายคน ก็ไม่ได้อยากเป็นเศรษฐีเพราะอยากอวดรวยหรือใช้ชีวิตหรูหราแบบในอินสตาแกรมหรอกนะ แต่เพราะเราอยากมี "สิทธิ์เลือก" ในชีวิตมากกว่า บางคนบอกว่า ทำไมไม่ทำงานเก็บเงินเองล่ะ จะได้รวยแบบคนอื่นเขา… ฟังดูสวยหรู แต่ความจริงคือ มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น โดยเฉพาะกับคนที่ไม่ได้เริ่มต้นจาก 0 แต่เริ่มต้นจาก “ติดลบ” คนรวยมักพูดว่า “ขยันก็รวยได้” แต่บางครั้งเขาลืมไปว่า โอกาสและทรัพยากรไม่เคยถูกแจกจ่ายอย่างเท่าเทียมกันในสังคมนี้ เราไม่ได้เกลียดคนรวยนะ แต่เรารู้สึกว่า หลายคนในกลุ่มนั้น "ไม่เข้าใจ" ว่าความยากลำบากมันคืออะไร และหลายครั้ง คนรวยก็รวยจากโครงสร้างที่เอื้อให้พวกเขาเท่านั้นเอง ไม่ได้แปลว่าเขาเก่งกว่าทุกคนเสมอไป เราชอบดู TikTok ที่คนรวยมาเปิดบ้านให้ดู เปิดรถ เปิดไลฟ์สไตล์ ช่วงแรกๆ ก็รู้สึกว้าวนะ แต่นานๆ เข้า กลายเป็นความรู้สึกว่า “ทำไมชีวิตเราถึงอยู่ไกลจากสิ่งนี้เหลือเกิน” แล้วก็มีคำถามในใจว่า เราต้องทำงานกี่ปีถึงจะได้อยู่คอนโดสวยๆ แบบนั้น? ต้องพยายามแค่ไหนถึงจะมีบ้านหลังใหญ่สักหลัง? หรือบางทีเราจะไม่มีวันไปถึงตรงนั้นเลย? พอคิดมากๆ เข้า เราก็เลยรู้ตัวว่า ทำไมคนถึงอยากถูกหวย เพราะมันดูเหมือนทางลัดที่ไม่ต้องใช้เวลาเป็นสิบๆ ปีเพื่อไต่ระดับขึ้นไป โดยเฉพาะในยุคที่คนรุ่นเราเติบโตมากับเศรษฐกิจที่ถดถอย บ้านเมืองไม่แน่นอน ระบบราชการล้าหลัง แล้วก็แบกหนี้นักศึกษาตั้งแต่ยังเรียนไม่จบ บางคนอายุ 25 แต่มีหนี้สินหลักแสน ใครจะไม่อยากมีทางลัด? แต่ถึงแม้เราจะฝันถึงการถูกหวยอยู่บ้าง บอกตามตรงว่าเราก็ไม่ได้ฝากความหวังไว้กับมันจริงๆ 100% นะ เราเข้าใจดีว่าความรวยที่ยั่งยืนต้องมาจากความรู้ ทักษะ และการลงมือทำจริงๆ เราอยากทำงานที่เรารัก เก็บเงินแบบมีเป้าหมาย อยากเริ่มต้นทำธุรกิจเล็กๆ หรือขายของออนไลน์ที่มันตอบโจทย์คนยุคใหม่ แต่ในขณะเดียวกัน เราก็จะไม่ห้ามตัวเองจากการ “ฝันใหญ่” เพราะฝันคือสิ่งเดียวที่ไม่มีใครเอาไปจากเราได้ ความฝันเรื่องบ้านหลังโต รถไฟฟ้า จระเข้ในสวน เซเว่นสามสาขา มันอาจดูตลก แต่มันคือการบอกตัวเองว่า “เรายังอยากใช้ชีวิต” ยังมีเป้าหมาย ยังมีความหวัง และนั่นคือพลังขับเคลื่อนที่สำคัญที่สุดของมนุษย์ โดยเฉพาะในวัย 20 ที่อะไรๆ ก็ยังไม่แน่นอน สุดท้ายนี้ เราอยากบอกว่า ความอยากรวยไม่ควรถูกตัดสินว่าผิด หรือเป็นเรื่องตลก ทุกคนมีสิทธิ์ฝันถึงชีวิตที่ดีกว่า และทุกความฝันล้วนมีคุณค่าในแบบของมัน บางคนอาจจะไม่เข้าใจว่าทำไมเราถึงอยากเลี้ยงจระเข้ แต่เราว่ามันก็ไม่ต่างจากคนที่อยากเปิดคาเฟ่สวยๆ หรืออยากเป็นบล็อกเกอร์ท่องโลก มันคือเสรีภาพของการฝัน และเสรีภาพนี่แหละ ที่คนรุ่นเราโหยหามากที่สุดในยุคนี้